Ο άγιος Βασίλης , σαν περάσανε τα Χριστούγεννα , πήρε το ραβδί του κα γύρισε σ ΄ όλα τα χωριά να δει ποιος θα τον γιορτάσει με καθαρή καρδιά . Πέρασε από λογιών λογιών πολιτείες κι από κεφαλοχώρια , μα σ΄ όποια πόρτα κι αν χτύπησε δεν τ΄ ανοίξανε , επειδή τον πήρανε για διακονιάρη . Κι έφευγε πικραμένος , γιατί ο ίδιος δεν είχε ανάγκη από τους ανθρώπους , μα ένιωθε τό πόσο θα πο΄ούσε η καρδιά κανενός φτωχού από την απονιά που του δείξανε κείνοι οι άνθρωποι.
Μια μέρα έφευγε από ένα τέτοιο άσπλαχνο χωριό , και πέρασε από το νεκροταφείο , κι είδε τα κιβούρια πως ήταν ρημαγμένα , οι ταφόπετρες σπασμένες κι σνσποδογυρισμένες , και τα νιοσκαφτα μνήματα ήταν σκαλισμένα από τα τσακάλια. Σαν άγιος που ήτανε άκουσε πως μιλούσανε οι πεθαμένοι και λέγανε : << Τον καιρό που ήμαστε στον απόνω κόσμο , δουλέψαμε , βασανιστήκαμε , κι αφήσαμε πίσω μας παιδιά κι εγγόνια να μας ανάβουνε κανένα κερί , να μας καίγουνε λίγο λιβάνι , μα δε βλέπουμε τίποτα , μήτε παπά στο κεφάλι μας να μας διαβάσει παραστασιμο , μήτε κόλλυβα , παρά σαν να μην αφήσαμε πίσω μας κανέναν >>.
Κι ο άγιος Βασίλης πάλι στενοχωρήθηκε κι είπε : << Τούτοι οι χωριάτες ούτε σε ζωντανό δε δίνουνε βοήθεια , ούτε σε πεθαμένον >> , και βγήκε από το νεκροταφείο , και περπστούσε ολομόναχος μέσα στα παγωμένα χιόνια .
Παραμονή της πρωτοχρονιάς έφταξε σε κάτι χωριά που ήτανε τα πιο φτωχά ανάμεσαα στα φτωχιχώρια , στα μέρη της Ελλάδας . Ο παγωμένος αγέρας βογκούσε ανάμεσα στα χαμόδεντρα και στα βράχια , ψυχή ζωντανή δε φαινόταν νύχτα πίσσα ! Είδε μπροστά του μια ραχούλα , κι από κάτω της ήτανε μια στρούγκα τρυπωμένη. Ο άγιος Βασίλης μπήκε στη στάνη και χτύπησε με το ραβδί του την πόρτα της καλύβας και φώναξε : << Ελεήστε με , τον φτωχό , για την ψυχή των αποθαμένων σας , κι ο Χριστός μας διακόνεψε σε τούτον τον κόσμο ! >> . Τα σκυλιά ξυπνήσανε και χυθήκανε απάνω του , μα σαν πήγανε κοντά του και τον μυριστήκανε , πιάσανε και κουνούσανε τις ουρές τπυς , και πλαγιάζανε στα ποδάρια του και γρούζανε παρακαλεστικά και χαρούμενα . Απάνω σ΄ αυτά , άνοιξε η πόρτα και βγήκε ένας τσοπάνης , ως είκοσι πέντε χρονών παλληκάρι , με μαύρα στριφτά γένια , Ο Γιάννης ο Μπαρμπάκος , άνθρωπος αθώος κι απελέκητος , προβατάνθρωπος, και πριν καλοϊδεί ποιος χτύπησε είπε : << Έλα , έλα μέσα . Καλημέρα , καλή χρονιά ! >> .
Μέσα στο καλύβι έφεγγε ένα λυχνάρι, κρεμασμένο από πάνω από μια κούνια , που ήτανε δεμένη σε δύο παλούκια . Δίπλα στο τζάκι ήτανε τα στρωσίδια τους και κοιμότανε η γυναίκα του Γιάννη. Αυτός , σαν εμπήκε μέσα ο άγιος Βασίλης , κι είδε πως ήτανε γέρος σεβάσμιος , πήρε το χέρι του και τ΄ ανεσπάσθηκε κι είπε : << Να ΄χω την ευχή σου , γέροντα >> , και το ΄ λεγε σαν να τον γνώριζε κι από πρωτύτερα , σαν να ΄ τανε πατέρας του . Και κείνος του είπε : << Βλογημένος να ΄σαι , εσύ κι όλο το σπιτικό σου , και τα πρόβατά σου . η ειρήνη του Θεού να ΄ναι απόνω σας ! >> .
Σηκώθηκε κι η γυναίκα και πήγε και προσκύνησε και κείνη τον γέροντα και φίλησε το χέρι του και τη βλόγησε . Κι ο άγιος Βασίλης ήτανε σαν καλόγερος ζητιάνος , με μια σκούφια παλιά στο κεφάλι του , και τα ράσα του ήτανε τριμμένα και μπαλωμένα , και τα τσαρούχια του τρύπια , κι είχς κι ένα παλιοτάγαρο αδειανό . Ο Γιάννης ο Βλογημένος έβαλε ξύλα στο τζάκι . Και παρευθύςφεγγοβόλησε το καλύβι και φάνηκε παλάτι . Και φανήκανε τα δοκάρια , σαν να ΄τανε μαλαμοκαπνισμένα , κι οι πυτιές που ήτανε κρεμασμένες φανήκανε σαν καντήλια , κι οι καρδάρες και τα τυροβόλια και τα άλλα τα σύνεργα που τυροκομούσε ο Γιάννης γινήκανε σαν ασημένια , και σαν πλουμισμένα με διαμαντόπετρες φανήκανε και τ΄ άλλα , τα φτωχά τα πράγματα που ΄χε μέσα στο καλύβι του ο Γιάννης ο Βλογημένος . Κια τα ξύλα που καιγόντανε στο τζάκι τρίζανε και λαλούσανε σαν τα πουλιά που λαούν στον παράδεισο , και βγάζανε κάποια ευωδία πάντερπνη.
Τον άγιο Βασίλη τον βάλανε κι έκατσε κοντά στη φωτιά κι η γυναίκα του ΄ θεσε μαξικάρια ν΄ ακουμπήσει . Κι ο γέροντας ξεπέρασε το ταγάρι του από το λαιμό του και το ΄βαλε κοντά του , κι έβαλε και το παλιόρασό του κι απόμεινε με το ζωστικό του . Κι ο Γιάννης ο Βλογημένος πήγε κι άρμεξε τα πρόβατα μαζί με τον παραγιό του , κι έβαλε μέσα στην κοφινίδα τα νιογέννητα τ΄ αρνιά , κι ύστερα χώρισε τις ετοιμόγεννες προβατίνες και τις κράτησε στο μαντρί κι ο παραγιός τα ΄βγαλε τ΄άλλα στη βοσκή . Λιογοστά ήτανε τα ζωντανά του , φτωχός ήτανε ο Γιάννης , μα ήτανε Βλογημένος . Κι΄είχε μια χαρά μεγάλη , σε κάθε ώρα , μέρα και νύχτα , γιατί ήτανε καλός άνθρωπος κι είχε και καλή γυναίκα , κι όποιος λάχαινε να περάσει από την καλύβα τους , σαν να ΄τανε αδελφός τους , τον περιποιούντανε . Για τούτο κι ο άγιος Βασίλης κόνεψε στο σπίτι τους , και κάθισε μέσα , σαν να ΄τανε δικό του σπίτι , και βλογηθήκανε τα θεμέλιά του . Κείνη τη νύχτα τον περιμένανε όλες οι πολιτείες και τα χωριά της Οικουμένης , οι αρχόντοι , οι δεσποτάδες κι οι επίσημοι άνθρωποι, μα εκείνος δεν πήγε σε κανέναν , παρά πήγε και κόνεψε στο καλύβι του Γιάννη του Βλογημένου.
Το λοιπόν , σαν σκαρίσανε τα πρόβατα μπήκε μέσα ο Γιάννης και λέγει στον άγιο : << Γέροντα , έχω χαρά μεγάλη . Θέλω να μας διαβάσεις τα γράμματα τ΄ Αϊ- Βασίλη . Εγώ είμαι άνθρωπος αγράμματος , μα αγαπώ τα γράμματα της θρησκείας μας . Έχω και μια φυλλάδα από έναν γούμενο αγιονορίτη , κι όποτε τύχει να περάσει κανένας γραμματι΄ούμενος , τον βάζω και μου διαβάζει από μέσα τη φυλλάδα , γιατί δεν έχουμε κοντά μας εκκλησία >> .
Έπιασε και θαμπόφεγγε κατά το μέρος της ανατολής . Ο άγιος Βασίλης σηκώθηκε και στάθηκε κατά την ανατολή κι έκανε το σταυρό του , ύστερα έσκυψε και πήρε μια φυλλάδα από το ταγάρι του , κι είπε : << Ευλογητός ο Θεός ημών πάντοτε , νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων >> . Κι ο Γιάννης ο Βολημένος πήγε και στάθηκε από πίσω του , κι η γυναίκα βύζαξε το μωρό και πήγε και κείνη και στάθηκε κοντά του , με σταυρωμένα χέρια . Κι ο άγιος Βασίλης είπε το << Θεός Κύριος >>κια τ΄ απολυτικίο της Περιτομής << Μορφήν αναλλοιώτως ανθρωπίνην προσέλαβες >> , δίχως να πει και το δικό του το απολυτίκιο που λέγει << Εις πάσαν την γην εξήλθεν ο φθόγγος σου >> . Η φωνή του ήτανε γλυκιά και ταπεινή , κι ο Γιάννης κι η γυναίκα τιυ νιώθανε μεγάλη κατάνυξη , κι ας μην καταλαβαίνανε τα γράμματα . Κι είπε ο άγιος Βασίλης όλον τον Όρθο και τον Κανόνα της Εορτής : << Δεύτε λαοί άσωμεν άσμα Χριστώ τω Θεώ >> , Χωρίς να πει το δικό του τον Κανόνα που λέγει << Σου την φωνήν έδει παρείναι , Βασίλειε >>. Κι ύστερα είπε όλη τη λειτουργία κι έκανε απόλυση και του βλόγησε. Και σαν καθίσανε στο τραπέζι και φλάγανε κι αποφάγανε , έφερε η γυναίκα τη βασιλόπιτα και την έβαλε απάνω στο σουφρά .Κι ο Βασίλης πήρε το μαχαίρι και σταύρωσε τη βασιλόπιτα , κι είπε : << Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος >>, κι έκοψε το πρώτο το κομμάτι κι είπε << του Χριστού >> , κι ύστερα είπε της <<Παναγίας >> , κι ύστερα είπε << του νοικοκύρη Γιάννη του Βλογημένου >> . Του λέγει ο Γιάννης : << Γέροντα , ξέχασες τον Αϊ- Βασίλη ! >> . Του λέγει ο άγιος : << Ναι καλά ! >> κι ύστερα λέγει : << Του δούλου του Θεού Βασιλείου >> . Κι ύστερα λέγει πάλι : << Του νοικοκύρη >> , << της νοικοκυράς >> , <<του παιδιού >> , << του παραγιού >>, << των ζωντανών >> , << των φτωχών >> . Τότε λέγει στον άγιο ο Γιάννης ο Βλογημένος : << Γέροντα , γιατί δεν έκοψες για την αγιοσύνη σου;>> . Του λέγει ο άγιος : << Έκοψα , Βλογημένε ! >> . Μα ο γιάννης δεν κατάλαβε τίποτα , ο μακάριος . Κι ύστερα , σηκώθηκε όρθιος ο άγιος Βασίλειος κι είπε την ευχή του : << Κύριε ο Θεός μου , οίδα ότι ουκ ειμί άξιος , ουδέ ικανός , ίνα υπό την στέγην εισέλθεις του οίκου της ψυχής μου>>.Κι είπε ο Γιάννης ο Βλογημένος : Πες μου , γέροντα , που ξέρεις τα γράμματα , σε ποια παλάτια άραγες πήγε σαν απόψε ο άγιος Βασίλης ; οι αρχόντοι κι οι βασιλάδες τι αμαρτίες να ΄χουνε ; Εμείς οι φτωχοί είμαστε αμαρτωλοί , επειδής η φτώχεια μάς κάνει να κολαζόμαστε >> . Κι ο άγιος Βασίλης δάκρυσε κι είπε πάλι την ευχή , αλλιώτικα : << Κύριε ο Θεός μου , οίδα ότι ο δούλος σου Ιωάννης ο απλούς εστίν άξιος και ικανός ίνα την στέγην του εισέλθης . Ότι νήπιος υπάρχει και τα μυστήριά Σου τοις νηπίοις αποκαλύπτεται >> . Κια πάλι δεν κατάλαβε τίποτα ο Γιάννης ο Βλογημένος . . . . . . . .
Τον άγιο Βασίλη τον βάλανε κι έκατσε κοντά στη φωτιά κι η γυναίκα του ΄ θεσε μαξικάρια ν΄ ακουμπήσει . Κι ο γέροντας ξεπέρασε το ταγάρι του από το λαιμό του και το ΄βαλε κοντά του , κι έβαλε και το παλιόρασό του κι απόμεινε με το ζωστικό του . Κι ο Γιάννης ο Βλογημένος πήγε κι άρμεξε τα πρόβατα μαζί με τον παραγιό του , κι έβαλε μέσα στην κοφινίδα τα νιογέννητα τ΄ αρνιά , κι ύστερα χώρισε τις ετοιμόγεννες προβατίνες και τις κράτησε στο μαντρί κι ο παραγιός τα ΄βγαλε τ΄άλλα στη βοσκή . Λιογοστά ήτανε τα ζωντανά του , φτωχός ήτανε ο Γιάννης , μα ήτανε Βλογημένος . Κι΄είχε μια χαρά μεγάλη , σε κάθε ώρα , μέρα και νύχτα , γιατί ήτανε καλός άνθρωπος κι είχε και καλή γυναίκα , κι όποιος λάχαινε να περάσει από την καλύβα τους , σαν να ΄τανε αδελφός τους , τον περιποιούντανε . Για τούτο κι ο άγιος Βασίλης κόνεψε στο σπίτι τους , και κάθισε μέσα , σαν να ΄τανε δικό του σπίτι , και βλογηθήκανε τα θεμέλιά του . Κείνη τη νύχτα τον περιμένανε όλες οι πολιτείες και τα χωριά της Οικουμένης , οι αρχόντοι , οι δεσποτάδες κι οι επίσημοι άνθρωποι, μα εκείνος δεν πήγε σε κανέναν , παρά πήγε και κόνεψε στο καλύβι του Γιάννη του Βλογημένου.
Το λοιπόν , σαν σκαρίσανε τα πρόβατα μπήκε μέσα ο Γιάννης και λέγει στον άγιο : << Γέροντα , έχω χαρά μεγάλη . Θέλω να μας διαβάσεις τα γράμματα τ΄ Αϊ- Βασίλη . Εγώ είμαι άνθρωπος αγράμματος , μα αγαπώ τα γράμματα της θρησκείας μας . Έχω και μια φυλλάδα από έναν γούμενο αγιονορίτη , κι όποτε τύχει να περάσει κανένας γραμματι΄ούμενος , τον βάζω και μου διαβάζει από μέσα τη φυλλάδα , γιατί δεν έχουμε κοντά μας εκκλησία >> .
Έπιασε και θαμπόφεγγε κατά το μέρος της ανατολής . Ο άγιος Βασίλης σηκώθηκε και στάθηκε κατά την ανατολή κι έκανε το σταυρό του , ύστερα έσκυψε και πήρε μια φυλλάδα από το ταγάρι του , κι είπε : << Ευλογητός ο Θεός ημών πάντοτε , νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων >> . Κι ο Γιάννης ο Βολημένος πήγε και στάθηκε από πίσω του , κι η γυναίκα βύζαξε το μωρό και πήγε και κείνη και στάθηκε κοντά του , με σταυρωμένα χέρια . Κι ο άγιος Βασίλης είπε το << Θεός Κύριος >>κια τ΄ απολυτικίο της Περιτομής << Μορφήν αναλλοιώτως ανθρωπίνην προσέλαβες >> , δίχως να πει και το δικό του το απολυτίκιο που λέγει << Εις πάσαν την γην εξήλθεν ο φθόγγος σου >> . Η φωνή του ήτανε γλυκιά και ταπεινή , κι ο Γιάννης κι η γυναίκα τιυ νιώθανε μεγάλη κατάνυξη , κι ας μην καταλαβαίνανε τα γράμματα . Κι είπε ο άγιος Βασίλης όλον τον Όρθο και τον Κανόνα της Εορτής : << Δεύτε λαοί άσωμεν άσμα Χριστώ τω Θεώ >> , Χωρίς να πει το δικό του τον Κανόνα που λέγει << Σου την φωνήν έδει παρείναι , Βασίλειε >>. Κι ύστερα είπε όλη τη λειτουργία κι έκανε απόλυση και του βλόγησε. Και σαν καθίσανε στο τραπέζι και φλάγανε κι αποφάγανε , έφερε η γυναίκα τη βασιλόπιτα και την έβαλε απάνω στο σουφρά .Κι ο Βασίλης πήρε το μαχαίρι και σταύρωσε τη βασιλόπιτα , κι είπε : << Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος >>, κι έκοψε το πρώτο το κομμάτι κι είπε << του Χριστού >> , κι ύστερα είπε της <<Παναγίας >> , κι ύστερα είπε << του νοικοκύρη Γιάννη του Βλογημένου >> . Του λέγει ο Γιάννης : << Γέροντα , ξέχασες τον Αϊ- Βασίλη ! >> . Του λέγει ο άγιος : << Ναι καλά ! >> κι ύστερα λέγει : << Του δούλου του Θεού Βασιλείου >> . Κι ύστερα λέγει πάλι : << Του νοικοκύρη >> , << της νοικοκυράς >> , <<του παιδιού >> , << του παραγιού >>, << των ζωντανών >> , << των φτωχών >> . Τότε λέγει στον άγιο ο Γιάννης ο Βλογημένος : << Γέροντα , γιατί δεν έκοψες για την αγιοσύνη σου;>> . Του λέγει ο άγιος : << Έκοψα , Βλογημένε ! >> . Μα ο γιάννης δεν κατάλαβε τίποτα , ο μακάριος . Κι ύστερα , σηκώθηκε όρθιος ο άγιος Βασίλειος κι είπε την ευχή του : << Κύριε ο Θεός μου , οίδα ότι ουκ ειμί άξιος , ουδέ ικανός , ίνα υπό την στέγην εισέλθεις του οίκου της ψυχής μου>>.Κι είπε ο Γιάννης ο Βλογημένος : Πες μου , γέροντα , που ξέρεις τα γράμματα , σε ποια παλάτια άραγες πήγε σαν απόψε ο άγιος Βασίλης ; οι αρχόντοι κι οι βασιλάδες τι αμαρτίες να ΄χουνε ; Εμείς οι φτωχοί είμαστε αμαρτωλοί , επειδής η φτώχεια μάς κάνει να κολαζόμαστε >> . Κι ο άγιος Βασίλης δάκρυσε κι είπε πάλι την ευχή , αλλιώτικα : << Κύριε ο Θεός μου , οίδα ότι ο δούλος σου Ιωάννης ο απλούς εστίν άξιος και ικανός ίνα την στέγην του εισέλθης . Ότι νήπιος υπάρχει και τα μυστήριά Σου τοις νηπίοις αποκαλύπτεται >> . Κια πάλι δεν κατάλαβε τίποτα ο Γιάννης ο Βλογημένος . . . . . . . .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου